در جنگلی سرسبز و زیبا، پرنده‌ی قشنگی روی شاخه‌ی سروی بزرگ نشسته بود و با درخت از آرزوهایش صحبت می‌کرد.

پرنده‌ به درخت گفت: «آرزو دارم روی یکی از شاخه‌های تو لانه‌ی کوچکی بسازم و جفت مناسبی پیدا کنم. هنگامی که  جفت زیبایم تخم گذاشت، برای آوردن آب و غذا به این طرف و آن طرف پرواز کنم و منتظر به دنیا آمدن جوجه‌هایم باشم. وقتی آن‌ها به دنیا آمدند، از جوجه‌هایم مراقبت کنم تا بزرگ شوند. سپس به آن‌ها پرواز کردن را یاد بدهم. آرزو دارم روزی شاهد پرواز آن‌ها در آسمان آبی باشم.»

پرنده مدتی سکوت کرد و سپس از درخت پرسید: «تو چه آرزویی داری؟»
درخت در پاسخ گفت: «آرزو دارم روزی مثل یک پرنده در آسمان آبی پرواز کنم و...»
ناگهان پرنده با صدای بلند خندید و گفت: «چه پروازی؟! تا حالا کسی دیده یا شنیده است که درختی پرواز کند؟ تو با این تنه‌ی بزرگ و ریشه‌های زیادی که در خاک داری، باید تا ابد روی زمین بمانی و هیچ‌وقت به این آرزو نخواهی رسید.»....